Van kleuterballet tot moderne dans. Al 25 jaar is Iris Oosterhof, docente en eigenaresse van La-Danse school voor ballet en beweging. Een thuishaven op de Achterhaven in Edam.

Stadskanaal
“Toen ik 3.5 was liep ik echt te zeuren dat ik op ballet wilde. Dat is best bijzonder, want in die tijd was dat niet op tv. Geen idee hoe ik bij ballet kwam, maar ik was altijd aan het dansen. Mijn moeder heeft mij meegenomen naar de balletschool in Stadskanaal, waar wij woonden. Eigenlijk was ik nog te jong, maar mijn moeder heeft gewoon gevraagd: ‘wil je haar alsjeblieft nemen, want ik word knettergek!’ Ik danste hier tot ik naar de academie ging. Het was een amateurschool, maar met een hele gedreven docente van de oude stempel. Ik moet zeggen dat ik wel meerde nagels in mijn lijf gehad heb hoor of dat er aan mijn knot getrokken werd. Uiteindelijk denk ik wel dat ik dankzij haar zo ver gekomen ben. Ik heb namelijk niet het ideale fysiek voor een danser, maar had bij audities het voordeel dat ik de techniek helemaal onder controle had en alles wist. Je had destijds wel echt een docent nodig, er was nog geen Youtube hahaha…”

Foto: Leen Fleuriot

Academie
“Nu zoveel jaar later denk ik wel, poeh dat was heftig. Maar op mijn zeventiende was het echt the only way. En dat is dansen nog steeds. Het is wie ik ben en wat ik adem. Ik vond het gewoon héél leuk dat ik de hele dag kon dansen, met alle opofferingen die je daarvoor moest doen. Lange dagen draaien en ook in de weekenden werken. Ook een aantal docenten op de academie waren een inspiratie voor me. Dat was wel grappig, want ik was eigenlijk een hele strenge docent gewend. Op de academie was mijn docent klassiek juist héél zacht. Als je je been niet strekte, ging ze er met een vinger langs. Ik was gewend dat er aan getrokken werd. Dit was wel een eyeopener voor me. Je kunt zo veel meer genieten van dans en leerlingen ook op een mildere manier iets bijbrengen.”

Dansen was mijn enige optie
“Als kind wilde ik uitvoerend danser worden. Doceren, daar had ik nog niet aan gedacht. Op de middelbare school moest je een tweede keus opgeven voor je vervolgopleiding. Ik heb aan mijn moeder gevraagd of ik dan ‘gewoon niks’ kon worden, want dansen was mijn enige optie. Op mijn tiende deed ik auditie bij het Conservatorium in Den Haag en later in Arnhem. Ik was tot alles bereid om aangenomen te worden, maar werd om verschillende redenen afgewezen. Rond mijn veertiende heb ik daardoor wel een vreselijke dip gehad. Van ja, shit, nu gaat het niet meer lukken. Veertien is echt de grens om op een uitvoerende opleiding aangenomen te worden. In havo 4 van de middelbare school, besliste ik dan ook te auditeren voor de docentenopleiding aan de Hoge School van Amsterdam.”

Folkloristisch Danstheater (Internationaal Danstheater)
“Daar lag mijn hart wel. Mijn docent folklore dans op de academie wist uit het niets met wat passen en denkwerk een choreografie neer te zetten, net wiskunde! Ik heb er ook auditie gedaan; om langer te lijken had ik grote knot op mijn hoofd en ik stond op mijn tenen. Helaas werd ik afgewezen omdat ik twee centimeter te klein was. Dit zorgde voor de ommekeer: ik ben er klaar mee en ga lekker lesgeven. Al leer ik vier pirouetten draaien, mijn lengte is iets waar ik écht niets aan kan doen. In de dans- en musicalwereld is nou eenmaal veel sprake van typecasting, daar ontkom je niet aan.”

Lesgeven
“Direct na de academie gaf ik op verschillende plekken les: Utrecht, Hilversum, Maarssen, Amsterdam. Zo gaf ik op een woensdag ’s ochtends in Amsterdam les, ’s middags in Utrecht en ’s avonds in Hilversum. Ik ging met een tas vol cassettebandjes op pad. 10 uur ’s ochtends de deur uit en elf uur ’s avonds thuis. Dan had ik 100 gulden bruto verdient, echt top hahaha.”

Edam
“Het was december 1994. Bij Artimes waar ik trainde, hing een briefje op het prikbord: docent gezocht in Edam. Daar ging ik heen. Ze zocht niet alleen een docent, maar iemand die de dansschool zou overnemen. Ik startte met veertig leerlingen op een dinsdag en veranderde de naam van Steps naar La-Danse. In het begin heb ik wel wat leerlingen (onbewust) weggejaagd. Mijn voorgangster deed vooral veel spelletjes en ik kwam binnen met regels: haren vast, sieraden af, luisteren, kauwgom uit. Dit was een hele spannende periode voor me. Ieder jaar ben ik wat lesjes gaan uitbreiden die er niet waren: kleuterballet, jazzballet voor kinderen en steeds zo een lesje erbij. Bij La-Danse, staat iedereen bij elkaar in de les, ingedeeld op leeftijd. Ik doe dan ook niet aan wedstrijden of selecties. Ik heb de opleiding theaterdans gedaan en wedstrijden horen daar niet echt bij. Daarbij heb ik ook altijd de pest gehad aan selectiegroepen; die mag wel en die mag niet. Ik wil juist dat iedereen even welkom is en kan groeien in de dansschool.”

Juni, 1996 Nohol (nu de Single)
“Hier was de eerste voorstelling met 75 leerlingen. Dit was ook de eerste grotere voorstelling die ik zelf heb opgezet. Heel leuk, maar ook lastig. Ik was 24, maar leek net 16 en liep vooral tegen wat ouders aan bij wie ik verantwoording moest komen afleggen over de kinderen. Tijdens een voorstelling zijn de kinderen toch twee dagen onder de pannen. Ik kwam natuurlijk als broekie Edam binnen, niemand kende mij en ik kwam ook niet uit Edam. Ik voelde zeker de druk, de verantwoordelijkheid en ik kreeg het gevoel dat ik mezelf echt moest gaan bewijzen in Edam. Vanaf het moment dat we met de voorstellingen naar de Purmaryn zijn gegaan in Purmerend, heb ik die druk weer gevoeld. Het waren ook best goede voorstellingen, al zeg ik het zelf en dus blijven de verwachtingen hoog.”

Perfectionisme
Ik ben nooit goed genoeg. Tussen mijn vijfendertigste en veertigste kwam dit sterk naar boven. Altijd voor mij tien anderen; altijd doorgaan en vooral nooit opgeven! Ik ben nu zeker relaxter geworden in mijn lesgeven als ik dit vergelijk met vroeger, maar niet opgeven is wel iets wat er nog in zit. Als docente ben ik echt begonnen vanuit de academie: te veeleisend en te technisch. Daar loop je op een gegeven moment tegen aan. Ik heb moeten leren dat 80% van de mensen toch echt danst voor hun plezier. De mensen die een stapje hoger willen komen, kunnen ook binnen de les wat extra aandacht krijgen. Zij zijn weer een voorbeeld leerlingen die het misschien wat moeilijker vinden. Op mijn achtentwintigste ben ik flink overspannen geweest, eigenlijk door mijn perfectionisme. Met wat hulp realiseerde ik me dat ik de druk die ik op mijzelf zette, ook meenam in de lessen. Sindsdien ben ik ook anders naar de leerlingen gaan kijken. Minder streng. Iets is niet per definitie fout als het niet is zoals ik het wil. Ik kijk nu meer naar wat mijn leerlingen doen, welke talenten zij meebrengen en laat mij daardoor inspireren. Of dit nu zang is of bijvoorbeeld iemand die altijd gezelligheid meebrengt in de les.”

Hoogtepunten 25 jaar La-Danse
“Oei… dat zijn er veel. Het zit voor mij in hele grote dingen, zoals de voorstellingen, maar ook in hele kleine dingen. De voorstellingen zijn toch echt wel hoogtepunten. Het is theaterdans en dat hoort natuurlijk op het podium. Maar ook leerlingen die op een academie aangenomen worden. Of dat ene kind dat het eigenlijk allemaal heel erg moeilijk vindt en niet kan huppelen. Als je dan iets kan voordoen, waardoor kwartje valt en het lukt.. ja dat zijn voor mij ook hoogtepunten. Dan kom ik ’s avonds blij thuis. Een mooi voorbeeld is een leerling met enorme faalangst die het hele seizoen roept: ‘ik ga nooit meedoen met die voorstelling!’ Gaandeweg is het dan toch gelukt zo iemand te laten knallen op dat podium. Dat is fantastisch. Vervolgens sta je met een moeder in de kleedkamer, huilend van geluk. Die momenten heb je ook echt wel nodig om het vijfentwintig jaar vol te houden. Dat en ook zeker de diversiteit aan lessen, stijlen, leeftijden en niveaus. De ene dag kracht&fit, streetdance of jazz streetdance; de volgende dag kleuterballet, klassiek- en spitzenlessen of moderne dans.”

Foto: Ron Jonk

Igone de Jongh en Isabelle Beernaert
“Isabelle… wat zal ik zeggen. Als jij, nog niet eens in het theater, maar op een tv-scherm in 2,5 minuut iets neer kan zetten waardoor ik op de bank zit te huilen,  dan ben je wel zó goed. Echt waanzinnig. Igone is momenteel een grote inspiratie. Niet alleen als danseres, maar ook omdat zij laat zien dat er nog een leven ná het dansen is. Die inspiratie heb ik nu natuurlijk ook nodig, want je kunt dit niet eeuwig blijven doen. Het is heel eng om dit vak los te moeten laten. Het voelt ook niet als een vak. Ik ben dans, dat is één met mij en dat is ergens niet gezond. Als dans zou wegvallen ben ik nog steeds Iris en heb ik nog veel meer kwaliteiten. Igone is hier een voorbeeld van.”

Toekomst
Momenteel geef ik gelukkig nog les en ik kan mij dan ook niet voorstellen dat ik ooit helemaal afscheid nemen zal van La-Danse. Ik ben wel aan het omscholen om Personal Trainer te worden. Ik wil toch bezig blijven met mensen, beweging en gezondheid. Graag zou ik mensen met blessures, slijtage, overgewicht etc. begeleiden en hier ook een coachende functie vervullen op mentaal vlak. Nee, ik zal denk ik nooit een trainer worden die puur van het pompen is… In de toekomst zal ik waarschijnlijk jonge of ervaren, bijzondere docenten binnenhalen om wat lessen van mij over te nemen. Hier kan ik me ook wel op verheugen! Ik zit natuurlijk al vijfentwintig jaar alleen op dit eilandje en ik heb in de loop van de jaren geleerd hoe prachtig het is om je te laten inspireren. Dit doe ik nu door en met mijn leerlingen, maar het is ook fijn om collega’s te hebben om dit mee te delen.”

Foto: Leen Fleuriot

Ben jij benieuwd naar La-Danse Edam?

La-Danse school voor ballet en beweging
Achterhaven 87a
1135XT Edam
http://www.la-danse.nl/
info@la-danse.nl

1 Shares: