Valse noten, over de top outfits en slecht ingestudeerde grappen; voor velen is Eurovision een echte guilty pleasure. Twee maanden lang heb ik de eer gehad om het allemaal achter de schermen mee te maken als vrijwilliger. Er is een hoop gaande achter de schermen waar je als kijker thuis niet snel bij stilstaat. Laat me je meenemen in de georganiseerde chaos van het Songfestival.

Ik ben bij Eurovision gekomen via een vriendin die zich voor de 2020 editie al had opgegeven om te helpen als vrijwilliger via de organisatie Eventmakers. In verband met school had ik geen tijd om mee te helpen in 2020. Uiteindelijk werd Eurovision een jaartje opgeschoven door corona. Momenteel heb ik een tussenjaar, dus toen mijn vriendin mij vertelde dat de inschrijvingen voor vrijwilligerswerk opnieuw open gingen heb ik me zo snel mogelijk opgegeven. Mede omdat ik in augustus begin met mijn studie International events, music & entertainment, een relevante werkervaring voor mijn droomcarrière dus. Na een korte online kennismaking en screening kon ik al vrij snel aan de slag!

Tijdens de opbouw in april kwam ik erachter hoe veel er eigenlijk nodig is om een evenement van deze grootte te organiseren. Waar je bijvoorbeeld niet bij stilstaat als songfestivalkijker thuis op de bank, is dat al die landen niet alleen hun eigen artiesten meenemen, maar ook managers, stylisten en pers. Al deze mensen per land noemen ze een delegatie. Deze delegaties moeten ook een plekje krijgen om te kunnen verblijven tijdens de weken dat ze aanwezig zijn in Ahoy: de delegationbubble. Deze heb ik samen met een heel team mensen mogen opbouwen. Ook voor alle nationale en internationale pers waren hallen gereserveerd, waar persconferenties konden worden gehouden en journalisten vanaf een bureau konden werken.

Na een maand opbouwen, slepen, sjouwen en klussen was het tijd voor de aankomst van alle delegaties in Ahoy. Mijn functie werd geüpgraded naar Stage crew, oftewel hulp op en rondom het podium. Op 8 mei stapten de eerste artiesten de deuren van Ahoy binnen om hun eerste repetitie op het podium te mogen doen. Iedere artiest kreeg precies 30 minuten de tijd op het podium voor hun eerste repetitie (20 minuten voor de tweede), waarin ze hun nummer maximaal 3 keer mochten oefenen. Tijdens deze repetities waren er extra handjes nodig tijdens de wissels van de acts om de gordijnen richting de backstage te openen en om het decor vanuit de props area naar het podium te vervoeren en vice versa. Aan de andere kant van het podium kwamen de artiesten op en af, hier was hulp nodig met het verzorgen van water tussen het zingen en dansen door.

Tijdens de repetitieweek merkte je dat iedereen nog vrij relaxed op het podium stond, bijna niets werd bindend voor de wedstrijd gefilmd en de enige mensen die meekeken waren een handje vol pers en de aanwezige crew en regie in de zaal. Dit zorgde er ook voor dat er tijdens het wachten tussen de repetities door ruimte was om even te praten met sommige artiesten om tijd te doden. Zo heb ik een tijdje met de Italiaanse winnaars Måneskin staan praten tijdens hun eerste repetitie op het podium, waarna zij stiekem toch wel een beetje mijn favorieten waren geworden. Terwijl vele andere artiesten zich heel graag wilden focussen op zichzelf, knoopten de leden van Måneskin zelf gezellig een praatje aan.

Na acht dagen rustige repetities waarin artiesten hun liedjes meerdere keren mochten oefenen, was het tijd voor de showweek. Dat ging als volgt: iedere show werd in totaal drie keer volledig geoefend en een keer gedaan voor live tv, verdeeld over twee dagen. De eerste dag was er een generale repetitie zonder publiek en in de avond een jury show met publiek, de tweede dag een ‘family show’ met publiek en tot slot de liveshow die op tv te zien was. Ik kreeg de vaste positie prestage, de laatste ruimte die artiesten betreden voor ze door de deuren naar de arena lopen. Hier was nog tijd voor een laatste schietgebedje, glaasje water, yell of nog een korte oefening van de choreografie. Sommige artiesten wilden hier nog een laatste momentje van rust en concentratie, anderen wilden even hun verhaal kwijt uit pure zenuwen. Je kon heel goed merken hoe alle acts zich staande hielden onder druk.

Tijdens de shows mochten we niets laten blijken over onze favorieten. Neutraliteit was essentieel omdat het natuurlijk wel een wedstrijd bleef. Maar, ik ben ook maar een mens, natuurlijk had ik voorkeuren voor bepaalde acts. Mijn absolute nummer één was Italië, dus hun overwinning voelde als de kers op mijn Eurovisietaart. Het was onder de crew wel bekend dat zij mijn favorieten waren, wat soms voor extra blikken in mijn richting zorgde. Mijn nummer twee was IJsland, een act die gewoon heel goed in elkaar zat. Hoewel zij na hun tweede repetitie in quarantaine moesten, heb ik heel erg kunnen genieten van hun korte repetities die ik heb kunnen bekijken. Verder vond ik een aantal delegaties op persoonlijk niveau erg leuk. Zo voelde het of de zon naar binnen kwam stappen wanneer Manizha van Rusland arriveerde, zij droeg een positieve energie met zich mee die aanstekelijk was. Ook James van het Verenigd Koninkrijk krijgt een honourable mention, hij vroeg in iedere ruimte waar hij kwam even aan iedereen die langskwam hoe het met ze ging, en dat werd door iedereen zeer op prijs gesteld.

Naast het feit dat ik het geweldig vond om het geluid van een klappend publiek eindelijk weer te horen, was het ook een echte unieke werkervaring voor mij. Ik ben Eventmakers en het hele stageteam eeuwig dankbaar voor mijn geweldige avonturen in Ahoy. Voor mij was het ook zeker een lichtbaken voor de livemuzieksector. De extra corona maatregelen zorgden ervoor dat er in ieder geval binnen Ahoy goed toezicht gehouden kon worden op besmettingsgevaar. Ik hoop dan ook dat we snel op een veilige manier meer muziekevenementen kunnen gaan organiseren. Fingers crossed!

0 Shares: