Spencer wie?
Spencer Elden, nu 30 jaar, had een heel nog maar een klein geslachtsdeel toen hij mocht pronken op het Nirvana-album Nevermind. Als baby zwom hij naakt achter een dollarbanket aan. Een iconische cover bij een iconisch album. Nu stelt Spencer dat de foto van de hoes uit 1991 kinderporno is. Dat stellen is voor een Amerikaan natuurlijk niet genoeg. Want de cover blijkt naast snoeiharde kritiek op de kapot kapitalistische Amerikaanse mentaliteit die er vanaf jong in wordt gepeperd voor baby Spencer een self-fulfilling prophecy:

Volgens entertainmentwebsite TMZ claimt hij ten minste 150.000 dollar aan schadevergoeding van de erfgenamen van frontman Kurt Cobain, de nog levende bandleden en andere betrokken partijen. Ieder. 

Ironie, wat was dat ook alweer?
Ik vind het altijd even handig bij dit soort zaken alles op een rijtje te zetten:

  • de cover is iconisch door het gebruik van de onschuldige baby ten opzichte van een op geld beluste mentaliteit;
  • de baby is niet gekozen op basis van zijn unieke geslachtsdeel of uiterlijk. De baby vertegenwoordigt een universele baby. De baby op de cover had iedere willekeurige baby kunnen zijn; 
  • desalniettemin heeft voormalig baby Spencer jarenlang trots gebruik gemaakt van de faam en inkomsten die hem dit gaf door er in de pers telkens weer over uit te wijden; 
  • Spencer wordt in tegenstelling tot de cover steeds minder relevant; 
  • daarom wil hij geld zodat hij niet hoeft te werken en opnieuw kan teren op baby zijn. 

Arme Spencer Elden is op pijnlijke wijze de verpersoonlijking geworden van de cover. Dat de gigantische ironie hiervan hem ontgaat kan twee dingen betekenen:

1. de beste jongen is niet zo slim

2. natuurlijk snapt hij de ironie wel, maar hij doet een Sywert van Lienden. Zijn recht op zelfverrijking rechtvaardigt alles -praat krom recht- en dus zet hij een agressieve troefkaart in. Na al die jaren beseft hij nu pas dat hij het slachtoffer is geworden van kinderporno en seksuele exploitatie. Aanklagen dus die handel. Alsof er niet belangrijkere zaken zijn in de wereld…

Verbaas u niet, verwondert u slechts
Ik ben tegen cancellen, maar never mind dit soort onzin zou ik zeggen. De media vergroot het uit en iedereen is weer in alle kampen verontwaardigd, gefrustreerd en boos, maar dit onderwerp is toch echt onnozel en loos. Het is nieuw voer voor de social-media-stroom die we dag in dag uit moeten slikken. Al die aandacht voedt types als Spenser: mislukkelingen die alleen ten koste van anderen kunnen scoren en leven. Het zijn de media, de trollen, de polariserende wezens. We moeten ons niet laten verbazen. We moeten onze schouders ophalen en verder. Bezig met zaken waar we iets mee kunnen en daarmee aan de slag.

In die zin is ook dit stuk zonde van jouw tijd en de mijne. Maar stel, stel, stel dat je een leugenachtig aandachtsgeil type tegenkomt uit de categorie “baby Spencer”. Help dan. Laat hem of haar inzien dat het zelfmishandeling is om een heel mensenleven in te richten op aandacht vanuit de media, social media, likes, aandacht, reacties. Als je daarop moet teren blijft er een gapende leegte over. Dat Spenser zo is geworden is de enige mishandeling die de cover indirect heeft veroorzaakt. Laten we de Nevermind-cover dus vooral blijven zien als de maatschappijkritische waarschuwing die het is. 

1 Shares:
You May Also Like
Lees verhaal

Even voorstellen… Chris Visser

Tijd om de redactie van enClave aan jullie voor te stellen! Dit keer: Chris Visser over broodjes shoarma met patat, menstruatie en coming outs, en droomvakanties met een beroemdheid.