Deze keer een, niet zo bekend, album waar ik vele (mooie) herinneringen aan heb. Het is de lp “Jambo Caribe” van trompettist Dizzy Gillespie, uit 1964. Deze lp komt ook voorbij in mijn eerste bijdrage aan het toenmalige glossy tijdschrift “2Rewind”, van Sandra Keizer en Marcel Tuyp.

Het was toentertijd (1966) mijn eerste jazzalbum, gekocht in dat piepkleine winkeltje van Rob de Jong, a.h. begin van het Volendammer Pad (gezien vanuit Edam). De meerderheid van de (jazz)critici had nogal commentaar op dit album vanwege de lichtvoetigheid van de muziek. Ikzelf vind het een geweldig album, vooral juist door de lichtvoetigheid van de Caribische muziek, waarbij elk nummer weer een ander voorbeeld hiervan is. Vooral calypso ritmes zijn in de nummers verwerkt, maar ook bijzondere West-Afrikaanse 3/4 ritmes. Het slotnummer van de lp is gebaseerd op een combinatie van de snelle Cubaanse rhumba en de swing van de Amerikaanse jazz.

De opnames vonden plaats toen Dizzy Gillespie nog steeds beschouwd werd als “the next President”. Het jaar 1963 staat natuurlijk nog altijd in het teken van de aanslag op en het overlijden van John F. Kennedy, maar je kon toen ook als overal banners en posters zien met de tekst “Dizzy For President”.

In 1964 bleef de kandidatuur van Dizzy Gillespie nog steeds van kracht, ondersteund door zijn toenmalige manager. Één van de optredende artiesten van het Monterey festival van 1964, vocalist Jon Hendricks, veranderde de tekst van het bekende nummer “Salt Peanuts” tijdens zijn optreden in “Vote Dizzy!”. Het had overigens geen succes want waarnemend president Johnson werd in dat jaar gekozen. Maar Dizzy had er wel zin in gehad en wilde bijvoorbeeld een ontwapeningsprogramma invoeren (hoe actueel).

Dit hele gedoe, bracht hem er nog meer toe, zijn muziek te verbreden met allerlei buitenlandse invloeden, zoals dus op het onderhavige album “Jambo Caribe”. Ik kocht dat album (in 1966), omdat saxofonist James Moody hierop niet alleen saxofoon, maar ook regelmatig prachtig dwarsfluitspel laat horen. En laat ik daar nu, precies in die periode, les in krijgen op de Muziekschool Amsterdam!

Een onderhoudend album met, zoals eerder gezegd, hele lichtvoetige dansbare, muziek met ook grappige tekstuele vondsten.

Jambo Caribe“:
Dizzy Gillespie – trompet (21.10.1917-6.1.1993)
James Moody – tenorsaxofoon en dwarsfluit (26.3.1925-9.12.2010)
Kenny Barron – piano en bas (9.6.1943-heden)
Chris White – bas en gitaar (6.7.1936-2.12.2014)
Rudy Collins – drums (24.7.1934-15.8.1988)
Kansas Fields – percussie (5.12.1915-7.3.1995)
Ann Henry – vocals

Mercury Records – 210 004 LML, release juli 1965 (opnamedata 4-6 november 1964)

Harry Hulskemper

0 Shares:
You May Also Like
Lees verhaal

Geluid als vriend en vijand

Gastschrijver Wouter Prinsen heeft de diagnose misofonie: hij kan bepaalde geluiden niet uitstaan. Toch zoekt hij regelmatig de grenzen op van de geluids- en muziekgrenzen, van John Cage tot de Japanse noise-artiest Merzbow. In dit artikel voor enClave beschrijft Wouter zijn relatie met nare en bijzondere geluiden.
Lees verhaal

La Belle Époque, Volume 1

Een dwarsdoorsnede van de Nederlandse alternatieve popmuziek komt samen op ‘La Belle Époque’. Onder leiding van Danny van Tiggele (o.a. Mister and Mississippi) is dit unieke samenwerkingsproject een bloemlezing van de eigentijdse Nederlandse muziekcultuur geworden.
Lees verhaal

Orla Gartland – ‘Woman on the Internet’

Terwijl jongeren constant op de gevaren van het internet worden gewezen, voelde Orla Gartland zich er al vroeg comfortabel. Met ‘Woman on the Internet’ legt de Ierse zangeres en songwriter een arm om de schouder van luisteraars die hetzelfde doormaken als zij.