Netflix heeft de taak op zich genomen om de voor het eerst in 2018 gepubliceerde graphic novel Heartstopper te vertalen naar een televisieserie van, tot nu toe, één seizoen. Hoe navigeert Netflix de bloeiende relaties in de populaire stripreeks, en hoe verhoudt het bronmateriaal zich tot de verfilming? Het is Netflix gelukt om het bronmateriaal van Alice Osemans comic om te toveren in een verhaal dat de elementen uit de comic gebruikt, maar ook herinterpreteert. Deze herinterpretatie van het verhaal verheft de Netflix serie soms zelfs boven de comic. In dit artikel ga ik deze herinterpretaties bespreken, en laat ik zien wat de Netflix serie net zo sterk (en op sommige punten misschien sterker) maakt als de comic.

Mijn eerste kennismaking met de graphic novel serie was door een aanbeveling van een van mijn internetvrienden. Aan mij geadverteerd als een hartverwarmend LGBTQ+ positief verhaal met de nodige fluff, zoals zij het noemde, begon ik meteen met een binge van de verschillende volumes die tot dan toe waren gepubliceerd. De boeken vertellen het verhaal van Charlie Spring en Nick Nelson, die te midden van Nicks twijfels over zijn seksualiteit een relatie beginnen. Een verfilming leek toentertijd nog ver weg, maar Netflix heeft dit jaar eindelijk de sprong gewaagd.

Met de schrijfster van de stripreeks Alice Oseman als regisseur van de serie, had ik al meer vertrouwen in een adaptatie van het origineel, zeker zou zij de personages de serie geven die ze verdienden. En dat is zeker gelukt! Het valt in de eerste aflevering al op dat veel van de charme van de serie komt uit het feit dat er elementen uit de comic worden gebruikt om het verhaal te vertellen. In essentie wordt de serie zo dus een samensmelting van comic en film, iets wat fans van de boekenreeks zullen waarderen en wat voor nieuwe kijkers een nieuwe manier van kijken biedt. De ene scène gaat over in de andere door het invoegen van een panel border die over het scherm heen glijdt, en de scènes die zich afspelen binnen deze grenzen zijn bijna 1-op-1 hetzelfde als de desbetreffende scène in de comic. Verder voegen getekende elementen, zoals electriciteitsvonken, dwarrelende blaadjes en hartjes ook speelse elementen toe aan de serie, en dienen hoogstwaarschijnlijk als vervanging van de innerlijke dialoog van zowel Nick als Charlie. Zo geeft de schrijfster de originele intentie van de comic weer zonder eindeloze monologen in de hoofden van de personages toe te hoeven voegen. Beeld zegt hierbij genoeg. Dit is iets wat de Netflix-serie echt extreem goed doet, als je het mij vraagt. Er wordt echt heel veel gedaan met het “show don’t tell”-principe. Nou kan je denken: “ja duh, het is gemaakt voor televisie, natuurlijk laten ze meer zien,” maar het zal je verbazen hoe vaak films en andere beelddragers in deze valkuil terechtkomen. Vooral met een comic die sterk op de innerlijke dialoog van Charlie inspeelt moet Oseman een manier vinden om Charlies gevoelens te vertalen naar het scherm zonder dat kijkers een expositiegolf over zich heen kregen. Dit heeft zij vooral opgelost met een ander element dat ook aanwezig is in de comic: de telefoon. Waar de comic na Nicks knuffel met Charlie een paniekerige en blozende Charlie laat zien met duizend gedachten die door zijn hoofd razen, stuurt Charlie in de serie een berichtje naar zijn vriendengroep: “is het normaal als knappe heterojongens je 10 seconden omhelzen?” Dit geeft adequaat de paniek weer die hij voelt, maar betrekt ook de hechte band van de vriendengroep meer in het verhaal.

Dit valt precies onder de dingen die de Netflix-serie anders doet dan de comic. Waar de comic exclusief focust op de relatie tussen Charlie en Nick en de andere personages wat meer op de achtergrond houdt, heeft de serie tijd over om de andere personages ook meer op het scherm te laten zien. Dit creëert natuurlijk de nodige drama en wat meer actie dan er in de comic te zien is. De comic is op een manier opgezet waarbij lezers een korte episode van zo’n 30 panelen per keer te zien kregen. Vaak hebben deze episodes geen cliffhanger of innerlijke drama. De eerste episode laat de eerste ontmoeting tussen Charlie en Nick zien, en er zaten twee weken tussen de publicatie van deze eerste episode en de tweede episode. De Netflix-serie brengt de verschillende episodes bij elkaar, en voegt drama toe die de serie misschien dichter bij het echte leven brengt dan de suikerzoete realiteit van de comic. In de comic is Ben bijvoorbeeld veel meer openlijk rottig tegen Charlie, wat heftiger afsteekt tegen de momenten dat ze elkaar stiekem ontmoeten. Ook zijn Nick en Ben geen vrienden in de comic, sterker nog, Nick heeft geen echte banden met zijn klasgenoten in het rugbyteam of pestkop Harry. Hierdoor is het voor Nick minder een obstakel om uiteindelijk openbaar te maken dat hij een relatie heeft met Charlie. Voor de comic heeft dit natuurlijk geen impact, voor de lezers gaat het er natuurlijk vooral om dat Charlie en Nick gelukkig zijn, de relatie neemt in de comic het voortouw op de drama. In de Netflix-serie, daarentegen, heeft Nick explicite connecties met een populaire vriendengroep, en is hij in conflict met zijn gevoelens omdat klasgenoot Imogen hem ook wel ziet zitten. Deze relatie en verhaallijn komen niet voor in de comic, maar in de serie laat het kijkers een parallel zien tussen Ben en Nick die in de comic misschien iets minder duidelijk naar voren kwam. Nick worstelt in de serie duidelijk met zijn gevoelens voor Charlie en zijn plek in zijn vriendengroep van Year 11s (voor de middelbare scholieren onder ons, dit is ongeveer de 4e klas). Dit innerlijke conflict maakt de serie zo meeslepend. Dat wil niet zeggen dat de comic niet meeslepend is, maar het medium vraagt om een andere aanpak.

Zoals eerder genoemd, staat drama in de comic minder op de voorgrond. Maar de realiteit is dat uit de kast komen niet zo vanzelfsprekend en makkelijk is als de comic het doet lijken. Meteen aan het begin van de comic hebben Tara en Darcy al openlijk een relatie, en Charlie is zelfs redelijk populair na zijn coming-out. Hoewel hij nog steeds gepest werd in de comic refereren de rugby-jongens naar hem als “popular” en als “well-liked”. Charlie ondervindt weinig obstakels in zijn integratie in het rugbyteam, en is zelfs goed in de sport zonder dat er al te veel tijd besteed wordt aan zijn groei als speler. Nick’s enige obstakel is zijn eigen gevoel bij het uit de kast komen. Het is zelfs zo dat de jongens in Nick’s rugbyteam al vrij vroeg vermoedens hebben over Nick’s relatie met Charlie en lijken de relatie te accepteren. De comic laat vooral de goede kanten en intieme momenten tussen de jongens zien, en leest daarom heerlijk weg terwijl je soms van overvloedige schattigheid en fluff niet weet wat jezelf aanmoet van blijdschap.  De Netflix serie heeft een vergelijkbare, maar toch andere insteek. Het laat de worsteling die Nick doormaakt in een ander daglicht zien, een daglicht waarin Nick populair is en Charlie een nerd die gepest wordt. Hoe ga je met een coming-out om als je je hele leven geconditioneerd bent om te denken dat gay zijn slecht is en je vrienden homofoob zijn? Hoe ga je om met het openbaar maken van je relatie terwijl je partner al lang out is? Zowel Nick als Tara kampt hiermee, en de aflevering waar Darcy en Tara besluiten hun relatie openbaar te maken laat heel goed zien dat mensen waarvan je dacht dat ze tolerant en vriendschappelijk waren ineens openlijk rottig tegen je gaan doen om je seksualiteit. Kortom, de Netflix-serie laat een kant zien die in de comic niet helemaal naar voren kwam, en het belichten van deze donkerdere kant geeft kijkers meer stof tot nadenken met betrekking tot de realiteit die komt kijken bij een coming-out.

De serie bevat dus veel meer conflict en drama dan de comic, maar dat wil niet zeggen dat de ene de andere overtreft. Het is lang niet altijd vanzelfsprekend dat een adaptatie van een boek naar het scherm goed uit de verf komt, maar Heartstopper is een overtuigend voorbeeld van hoe het wél moet: de serie sterkt bepaalde elementen uit de comic aan, en geeft een diepere betekenis aan de personages die je al kent uit het bronmateriaal. Dit heeft voor een groot deel te maken met de gekozen acteurs, die met hun acteerwerk van het scherm spatten en het verhaal echt tot leven wekken voor de kijker. Joe Locke is Charlie Spring, Kit Connor is Nick Nelson. Al met al is de serie echt een winst voor Netflix, en door de nauwe betrokkenheid van schrijfster Oseman hebben ze het verhaal van Heartstopper echt naar nieuwe hoogten gebracht. Wat mij betreft kunnen ze niet snel genoeg beginnen aan het volgende seizoen, ik heb nog lang geen genoeg van Nick en Charlie en kijk er naar uit om te zien wat ze verder met de comic gaan doen.


Hearstopper is te lezen op: https://tapas.io/episode/428109

3 Shares:
You May Also Like
Lees verhaal

Exclusief interview met Elzo Durt

Met dit interview maak ik kennis met de kunstenaar achter de albumcovers. Hij heeft een mythische, mystieke vibe; psychedelisch en af en toe een beetje duister.
Lees verhaal

Even voorstellen… Chris Visser

Tijd om de redactie van enClave aan jullie voor te stellen! Dit keer: Chris Visser over broodjes shoarma met patat, menstruatie en coming outs, en droomvakanties met een beroemdheid.