Mensen die mij kennen, als francofiel, keken wel een beetje raar op van mijn keuze. Ierland, dat is toch wel even heel wat anders. Bovendien staat het over het algemeen niet bekend om zijn fijne klimaat. Galway in het specifiek kent gemiddeld meer dan 20 regendagen per maand (1989-2011, KNMI → niet overdreven dus) Ja… trust me, ik heb mijn best gedaan om een soortgelijke studie te vinden in een ietwat zonniger land. Maar dit is niet gelukt. En gelukkig maar! Geen minuut heb ik spijt gehad. Galway, ofwel Gaillimh in het Iers, heeft alles voor een echte Ierse, maar ook internationale, ervaring: ongerepte natuur, een oneindige stroom van cultuur, interessante geschiedenis, sfeervolle pubs met livemuziek en natuurlijk genoeg Guinness.

1,2,3 Go!
Ondanks zijn positie als derde grootste stad van Ierland (na Dublin en Cork) kent Galway maar zo’n 80.000 inwoners. Dit wordt echter aangevuld door het grote aantal binnen- en buitenlandse werknemers en studenten die hier komen studeren. De National University of Ireland (NUIG) maakt deel uit van de top 3 universiteiten van Ierland en bevindt zich naast het centrum van de stad. Toen ik in juli hier verlaat en tegen verwachting werd toegelaten tot de master International Management wist ik even niet zo goed hoe ik mij moest voelen: geschrokken, enthousiast of beide. Exact 3 dagen had ik om het aanbod te accepteren en met een dikke deposit mijn plaats te bevestigen. Dat betekende alles hier even opzijzetten, een kamer zoeken, spullen inpakken en gaan. En dat nog voor kermis. Met de gedachte ‘als ik dit niet doe krijg ik later spijt’ maakte ik vanuit Stockholm, waar ik toentertijd een vriendinnetje opzocht, de borgsom over.

Room Hunting
Na het vastleggen van mijn studie voor het aankomende jaar was het de taak om zo snel mogelijk een kamer te vinden. Het liefst natuurlijk in het centrum en als het even kan een studio appartement voor mij alleen. Dit bleek nog niet zo makkelijk te zijn. Sinds de sociale huurwoningen een aantal jaren geleden door de Ierse regering zijn overgedragen aan de privémarkt heerst er in de Ierse steden een groot woningtekort. Zo ook in Galway, tevens een van dé studentensteden, is het relatief moeilijk om een betaalbare, goed gelegen kamer te vinden. En dit al helemaal op afstand. Huurprijzen zijn in de laatste jaren ook enorm gestegen door een chronisch groeiende vraag. Na wat vergeefse pogingen, lukte het mij uiteindelijk een paar dagen voor definitief vertrek tóch een kamer bemachtigen via de universiteit website. Zo kon ik met een gerust hart vertrekken!

Salthill

Salthill, road by the sea
De buitenwijk waarin ik kwam te wonen heet Salthill, in het Iers ‘Bóthar na Trá’, hetgeen de weg aan zee betekent. Salthill is direct gelegen aan de Atlantische Oceaan. Je vindt hier ook een strand en met een heldere lucht mooi blauw water. Op zonnige dagen zijn de meeste Galwegians hier te vinden op de promenade, een 2km lange weg van het einde van Galway stad langs het water tot aan Salthill. Als ik even een studiepauze nodig had en het zonnetje scheen dan pakte ik graag een stukje mee. Aan de prom ligt ook de Black Rock springtoren waar het met mooi weer ook meestal druk is. Ondanks mijn goede voornemens om 1 keer per maand hier de Atlantische Oceaan in te duiken is het er uiteindelijk maar een keer van gekomen. Maarja, wat wil je met een gemiddelde watertemperatuur van 10 graden. Mochten er trouwens wel Ed Sheeran fans zijn die dit lezen: in Salthill vind je ook de O’Connors pub waarin een gedeelte van Galway Girl gefilmd is. Het schijnt dat de eigenaar werd gevraagd of gefilmd mocht worden voor een promotievideo voor toerisme in Ierland. En ergens is dat ook wel een klein beetje waar. O’Connors is namelijk een museum op zich. Anyways, omdat Salthill toch wat buiten het stadscentrum van Galway ligt heb ik zo snel mogelijk een fiets geregeld. Al zie je nog niet veel mensen fietsen -verwacht bijvoorbeeld geen fietspaden- de grootte van de stad is er wel ideaal voor. Zo kun je overal zijn binnen 20 minuten fietsen. En daar hoeven wij Nederlanders dan toch niet lang over na te denken.

City of Tribes
Galway wordt ook wel de City of Tribes genoemd. Van een klein vissersdorpje hebben 14 handelsfamilies (o.a. Lynch, Brown & Joyce), die de stad van de 13e eeuw tot de 19e eeuw runde, een welvarende handelsstad gemaakt. Het stadscentrum is nog duidelijk gekenmerkt door sporen van vroeger. Naast het Middeleeuws aandoende centrum vind je er veel knipogen naar de tribes. Op Eyre Square, het hoofdplein, hangen 14 vlaggen ter ere van de families en midden in de hoofdwinkelstraat pin je bij de AIB-bank dat zich huist in het voormalige Lynch castle. Ook de de Spanish Arch en resten van de de stadsmuur uit 1270 (gewoon in het winkelcentrum te vinden) geven de stad een historisch karakter. Dit gecombineerd met de vrolijk gekleurde gevels zorgt voor een unieke, levendige sfeer in het stadscentrum. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige pubs waarvan vele gevestigd zijn in historische panden. De meeste hebben ook meerdere verdiepingen en zijn veel groter dan dat je van buitenaf zou denken. Maar dit doet zeker niet af aan de cozyness, er is nu eenmaal niets gezelliger dan een Ierse pub.

City of Equals
Net als velen voor mij ontdekken steeds meer mensen de aantrekkingskracht van Galway. Vaak genoeg kwam ik mensen tegen die vertelden dat ze een jaar zouden blijven, maar dat dat ondertussen al meer dan vijf jaar geleden was. Naast studenten trekt Galway, en Ierland in het algemeen, namelijk ook ontzettend veel buitenlanders aan om te werken. In Dublin zijn veel Amerikaanse multinationals gevestigd en Galway is dé MedTech hub in Europa. Italianen, Cubanen, Brazilianen, Spanjaarden, Italianen, Duitsers, Indiërs, alles ben ik tegengekomen. Mijn klas bestond maar voor ⅓ uit Ieren. Deze internationale aantrekkingskracht zorgt voor een diversiteit aan restaurants, festivals en evenementen. Neem met honger een kijkje op de zaterdagmarkt in het centrum en je zult moeten kiezen tussen ten minste 8 verschillende keukens. En in het weekend (ook gewoon doordeweeks trouwens als je wilt) is er altijd wel een Latin feestje verzorgd door de grote Braziliaanse of Spaanse ‘communities’. Ja, je zou het misschien niet denken, maar je kunt dus prima salsa dansen in Galway. Stampvol is het iedere woensdag bij Wednesday Latino. Iedereen is welkom in deze Ierse stad en er is voor iedereen wat wils.

If the potato misses, Ireland’s beaten
Om nog even door te gaan op die verschillende keukens moet ik wel even iets bekennen. Zo was de professionele food tourist in mij bij aanvang namelijk niet heel enthousiast over mijn verhuizing naar Ierland. En ja, de lokale keuken is voor mij nu eenmaal best wel een dingetje. Veel regen en een gematigd klimaat betekent meestal veel aardappels, toch? Inderdaad, de aardappel speelt al heel lang een hoofdrol in Ierland en bepaalde vroeger de stand van de economie. Echter bleek het dat er tot mijn grote vreugde tegenwoordig veel meer gaande is in de Ierse food scene. Want goed eten in Galway, dat kun je zeker. Naast een groot aantal internationale restaurants kent Galway ook een paar fantastische tenten (waaronder 2 sterrenrestaurants) waar geëxperimenteerd wordt met lokale recepten en ingrediënten. Denk dan onder andere aan alles wat er uit de zee valt te halen, speciale broodsoorten, goed vlees, alle mogelijke aardappel creaties en natuurlijk de uiterst verslavende Ierse boter. Het feit dat ze een oysterfestival en seafoodfestival hebben zegt eigenlijk al genoeg.

Galway Busking
Een ander onmisbaar feit en kenmerkend voor Galway is dat het er weinig stil is. Zowel in de pubs als op straat wordt Galway dagelijks overspoeld met muziek van verschillende genres. En het niveau, op wat extremen na, ligt over het algemeen hoog. Binnenshuis wordt er, naast de vele coverbands die zich over de ‘populairdere’ bars ontfermen, ook veel traditioneel Ierse muziek gespeeld. Jong en oud komt samen tijdens wekelijkse trad sessions om uren aaneen te spelen op hun gitaren en Ierse instrumenten (denk aan fiddles, accordeon, dwarsfluit en de Ierse bodhrán drum). En denk maar niet dat dit puur voor entertainment sake is. Nee velen schuiven aan voor hun eigen oefening. Zo bezochten mijn muzikale Ierse vrienden minstens twee sessies per week. Op straat vind je in het centrum van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds (heel) laat muzikale acts. Van singer songwriters tot bands en van jam sessions tot karaoke machines. En natuurlijk mag Irish dancing niet ontbreken. Als je geluk hebt dan spot je in de zomermaanden Emma O’Sullivan, een bekende Sean-nós danseres (oude stijl van Ierse solo dans), in haar groene jurkje. Helaas, heeft de lokale regering dit jaar aangegeven Busking, oftewel straatoptredens, harder aan banden te gaan leggen. Begrijpelijk, maar stiekem toch wel heel jammer.. Laten we hopen dat het meevalt en dat de feestelijke sfeer er zal blijven hangen.

Les lacs du Connemara
Uiteraard bestond mijn jaar hier niet alleen maar uit studeren, eten en drinken. Er moest natuurlijk ook iets van het land gezien worden. Galway is zowel de naam van de stad als van het gehele graafschap (county). County Galway kent nog het grootste aantal Ierse sprekers van heel Ierland. Kijk daarom niet gek op als je onleesbare verkeersborden tegenkomt als je de campagne inrijdt. Fun fact: alle communicatie van de universiteit, zowel als de diploma-uitreiking, is ook nog steeds in het Engels en in het Iers. En geloof mij, hier valt geen woord van te begrijpen, zelf met een gigantische taalknobbel. County Galway kent nog aardig wat Gaeltacht regio’s, oftewel gebieden waar voornamelijk Iers wordt gepraat. Een van die gebieden in het westen van county Galway, en tevens mijn favoriete plek tot dusver in Ierland, is Connemara. Misschien heeft het er mee te maken dat het mijn eerste uitstapje buiten Galway was en dat ondanks alle negatieve weerberichten de hele dag de zon scheen, maar het duurde niet lang voordat ik ‘hooked’ was. Na een stuk rijden op de Wild Atlantic Way, een prachtige autoroute langs de Westkust, begaven we ons tussen de ruwe door herfst gekleurde heuvellandschappen, binnenmeertjes, inhammen en veenmoerassen. En schapen op de weg, die mochten er natuurlijk niet aan ontbreken. Connemara is ruige schoonheid op zijn best. Een ideale plek om te hiken. Andere plaatsen die ik heb bezocht zijn county Sligo, de Cliffs of Moher uiteraard, waar je pal naast prima kunt surfen, en de beroemde Ring of Kerry. Deze viel helaas letterlijk in het water. Code rood in Ierland is namelijk echt geen geintje. Ook is het Dingle schiereiland met zijn stad een echte aanrader. Alles bij elkaar lijkt het redelijk wat, maar ik ben verre van uitgekeken. Het land van 40 tinten groen wordt het ook wel genoemd, en ik heb ze nog lang niet allemaal gezien.

Leven, muziek en kleur
Of ik uiteindelijk last heb gehad van die 20 regendagen per maand? Ik mag niet liegen. We zijn in Nederland natuurlijk wel wat gewend. Maar na 10 keer doorweekt op school aankomen en vervolgens weer doorweekt thuiskomen is de ‘craic’ er toch wel een beetje af. Aan de andere kant is Ierland ook het land van de vier seizoenen in één dag. Zo is het volkomen normaal dat na een stevige hagelbui de zon gewoon weer kan gaan schijnen. En de Galwegians, die laten zich niet tegenhouden door een buitje of twee. Muts op, regenjas aan en gewoon op terras zitten als het even kan. Of gewoon op T-shirt trouwens, die Ieren zijn er ook. En denk maar niet dat biertuinen sluiten in de winter of bij slecht weer. O’Connells beer street & gin lane is dé place to be en een must bij een bezoek aan Galway. Nee, Galway vergeef je snel zijn regen. Er is namelijk altijd wel wat te doen. Het is ook niet voor niets dat het bekend staat als het culturele hart van Ierland. Tal van festivals en (internationale) evenementen worden er het hele jaar door georganiseerd. En vergeet ook zeker niet de wereldberoemde Macnas parade en de paardenraces. In het kleurrijke en luidruchtige centrum hangt een aanstekelijke energie die maakt dat je niet snel weg wilt en anders snel weer terugkomt. Ook de Ieren, met hun humor en hartelijkheid dragen hier zeker aan bij.

In November 2019 was ik er voor het laatst om mijn diploma op te halen. Met de stad in kerstsfeer – echt een aanrader om rond die tijd heen te gaan trouwens – waren mijn ouders ook helemaal verkocht. Iedereen die langskwam vond het er fantastisch, weer of geen weer. Wordt maar weer eens hoog tijd een reisje die kant op te boeken. Zou ik ook doen als ik jullie was!
__________________________________________________________________________________________

Tekst: Sandrine Snoek
Foto‘s: Mustafa Sultan

1 Shares: