Dertien jaar geleden ontwikkelde ik een eetstoornis. Als koppige, puberende dertienjarige, was ik ervan overtuigd dat ik simpelweg wilde afvallen. Iemand als ik, kon namelijk met geen mogelijkheid een eetstoornis krijgen. Fout gedacht! Zo’n twee jaar nadat mijn dagen om eten, niet eten en sporten begonnen de draaien, wist ik heel goed dat ik een probleem had. Hulp zoeken deed ik daarentegen niet. Verstrikt in de online wereld van pro-ana, mijn dagelijkse obsessies, depressie en leugens, vond ik veiligheid in mijn geheime wereldje. Ik wilde haar beschermen en dicht bij mij houden. Ik had mijn eetstoornis en destructieve gedrag nodig. Daarbij was ik ‘niet ziek genoeg’ en dus verdiende ik geen hulp. Tenminste, dat dacht ik.

Klinkt dit wellicht bekend? Het is namelijk een gedachtegang die ik regelmatig hoor van mensen die kampen met hun mentale gezondheid. “Het valt allemaal wel mee” en “anderen hebben het veel slechter”, zijn veel voorkomende excuses om niet aan de bel te trekken.
De stap naar professionele hulp is mogelijk de moeilijkste en belangrijkste stap die je kunt zetten. Behalve dat het veel moed vergt om open en eerlijk te zijn over je mentale welzijn, vereist het vandaag de dag ook veel geduld. De totale wachttijden binnen de ggz lopen volgens de statistieken namelijk rustig op van 9 tot 21 weken. In praktijk blijkt dit vaak nog langer te duren. (Vektis, Factsheet Wachttijdinformatie ggz)

Wachttijden zijn ontmoedigend en deprimerend, vooral als je eindelijk beslist hebt om hulp in te schakelen. Wanneer je dit punt bereikt, wil je namelijk zo snel mogelijk aan de slag. Toch wil ik je aanmoedigen om deze stap te zetten. Onderzoeken laten zien dat vroege signalering van bijvoorbeeld een eetstoornis en snelle, passende behandeling, de duur aanzienlijk kunnen verminderen. Een groot voordeel dus op lange termijn. (De Tijdstroom, 43-54; 229-248. Bos P, en Largo Janssen, 123-138; Dieetleer, 1159-1181.)

Zelf wachtte ik acht jaar voor ik besliste naar de huisarts te gaan. Ik was eenentwintig en wist dat ik niet langer zo kon leven. Door de ernst en duur van mijn eetstoornis, kwam ik bovenaan de wachtlijst te staan en startte ik mijn behandeling drie weken later. Uiteraard ben ik hier dankbaar voor, maar het zou niet zo moeten zijn. Het was een bevestiging van het idee dat ik heel lang ‘ziek moest zijn,’ voordat ik serieus genomen werd. Aan deze ‘bevestiging’ zitten alleen haken en ogen. Ik had mij dan ook nooit eerder aangemeld voor behandeling. Had ik dit wel gedaan, dan zou ik na een periode op een wachtlijst mogelijk zes jaar eerder behandeling hebben ontvangen. Daarmee mogelijk eerder herstellen.

Helaas is het wel een realiteit. Er wordt sneller gehandeld wanneer iemand in een zeer ernstige of crisissituatie verkeerd. Voor de desbetreffende persoon is dit uiteraard noodzakelijk. Voor de overige personen op de wachtlijst, een vraag voor meer geduld. Bij uitstek een situatie waarin iemand ontmoedigd raakt en zich niet aanmeld of uitschrijft. Ik vraag je, hoe vervelend en moeilijk het ook is… wees geduldig. Al met al is de wachttijd binnen de ggz niets vergeleken met de tijd die je jezelf ontneemt door niet om hulp te vragen.

Uiteraard spreek ik hier uit mijn persoonlijke ervaring en is ieders traject en ervaring anders. Toch heb ik na 8 jaar in stilte en ruim vijf jaar aan behandelingen ervaren dat veel mensen dezelfde destructieve gedachtegang kennen. De gedachte ‘niet ziek genoeg´ te zijn voor professionele hulp, is niets meer dan een gevaarlijke leugen. Twijfel niet aan jouw hulpvraag, situatie of ‘ernst van ziek zijn.’ Iedereen heeft recht op professionele hulp en zou hier de toegang toe moeten krijgen.

Je eigen vermogen tot zelfsabotage kan sterker zijn, dan een wachtlijst in de ggz lang is.

Bronnen

Bellegem, A. van en Easton, O. Somatische Diagnostiek. In: G. Noordenbos & A. van
Elburg (Red.) Handboek eetstoornissen. Utrecht: De Tijdstroom, 2018.

Bellegem, A. van en Easton, O. Somatische Behandeling. In: G. Noordenbos & A.
van Elburg (Red.) Handboek eetstoornissen. Utrecht: De Tijdstroom, 2018.

Bos, P. en Lagro-Janssen, T. Vroegtijdige signalering en behandeling. In: G.
Noordenbos & A. van Elburg (Red.) Handboek eetstoornissen. Utrecht: De
Tijdstroom, 2018.

Bruna, M.J., Balke, P. & Reuver, M.H.M. “Eetstoornissen: anorexia nervosa en bulimia nervosa.” Informatorium Voeding en Diëtetiek. Dieetleer, 2008.

https://www.nza.nl/actueel/nieuws/2020/11/12/per-2021-ook-aantal-mensen-op-wachtlijst-ggz-in-kaart Geraadpleegd op 17 mei 2021

https://www.vektis.nl/intelligence/publicaties/factsheet-wachttijdinformatie-ggz#:~:text=De%20aanmeldwachttijd%20is%20de%20tijd,wachttijd%20is%20daarmee%2014%20weken. Geraadpleegd op 17 mei 2021

0 Shares:
You May Also Like
Lees verhaal

Liegende spiegels

BDD is een lastig iets. Want wie bepaalt er nou of iemand lelijk of mooi is? Wat is schoonheid überhaupt?