“The Camino provides” is een geliefde en veel gehoorde uitdrukking onder pelgrims die de Camino naar Santiago de Compostela lopen. Het vat de magie van de pelgrimsroute samen, waarbij onverwachte gebeurtenissen en ontmoetingen vaak precies lijken te gebeuren op het juiste moment. Voor veel mensen is het een symbool van vertrouwen in de reis en in het proces van loslaten.
Een week voordat ik Santiago de Compostela zou bereiken, was ik vroeg op pad gegaan. Het was een koele, heldere ochtend en de zon liet zich al zien. Op de Camino stond ik bekend als The happy lady with the pink hat, een naam die gemakkelijk te verklaren is door een hoge dosis endorfine die het wandelen bij mij opwekte en de roze hoed die ik droeg ter bescherming tegen sterke zonnestralen.
Kort na vertrek kreeg ik die ochtend een jonge vrouw in het vizier. Ze liep zichtbaar moeizaam en in een langzaam tempo. Toen ik haar naderde, zag ik dat ze huilde. Een huilende vrouw zomaar voorbij laten gaan? Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Voor mij zijn pelgrims als een grote familie, en in die Camino-familie zorgen we voor elkaar. Ik sprak haar aan en vroeg wat er aan de hand was.
Ze vertelde dat ze ongeoefend liep en last had van pijnlijke blaren en spierpijn in haar rug en heupen door het dragen van haar zware bepakking. Ze voelde zich verslagen en dacht erover om de tocht op te geven. Ik liep een stukje met haar op. Ik luisterde naar haar verhaal en ineens herkende ze me.
Ze herinnerde zich dat we elkaar eerder hadden ontmoet bij Cruz dos Franceses nabij Ponte de Lima in Portugal toen ik haar had gevraagd om een foto van mij te maken van het neerleggen van een steen.
Pelgrims laten vaak stenen, kaarsen, kledingstukken of foto’s achter als een gebaar van respect en spirituele verbinding. Cruz dos Franceses bevindt zich op een van de meest uitdagende delen van de Camino Portugese, wat het tot een bijzondere plek maakt voor pelgrims die deze route bewandelen.
Terwijl we praatten, leek haar stemming te veranderen. Ons gesprek bracht afleiding en misschien ook een beetje troost. Toen ik verder ging, bedankte ze me oprecht voor mijn bemoedigende woorden. Ze verzekerde me dat ik weer op mijn eigen tempo verder mocht wandelen. Met een glimlach hervatte ik mijn tocht, dankbaar voor de verbinding die de Camino ons had geschonken.
Een paar dagen later had ik een dag vol tegenslagen. Mijn reservering voor de nacht bleek niet geregistreerd, en ik belandde in een warme vervallen zolderkamer op een lege verdieping. Door het lage schuine dak stootte ik vaak mijn hoofd, en het raam kon niet open zonder regenwater binnen te laten. Midden in de nacht viel de stroom uit, en mijn telefoon raakte bijna leeg. Door de warme sliep ik slecht. Tot overmaat van ramp was mijn ontbijt niet doorgekomen. Geïrriteerd stoof ik naar buiten—en daar zag ik onverwacht mijn Camino-vriendin!
Deze keer kon ik mijn frustratie met haar delen en vertelde ik haar dat ik op dat moment niemand liever had willen ontmoeten dan haar. Hoe bijzonder dat we er voor elkaar konden zijn, precies op het moment dat het nodig was. Inderdaad, The Camino provides!
Tijdens de Camino ontmoet je vaak medepelgrims uit allerlei landen, elk met hun eigen verhaal en motivatie. Het delen van ervaringen bij rustplaatsen of gemeenschappelijke maaltijden leidt tot onverwachte verbindingen. Soms ontstaat er een diep gesprek tijdens het wandelen, omdat de openheid van de Camino mensen dichterbij brengt. Iedere ontmoeting heeft iets bijzonders, een vleugje van het onverwachte dat de reis verrijkt.
Die dag liepen we de laatste etappe van de route naar Santiago de Compostela gedeeltelijk samen op, maar uiteindelijk kwamen we ieder afzonderlijk aan.
Een laatste foto van mijn Camino-vriendin met haar kleurrijke sokken stemt me altijd weer vrolijk!
Het bijwonen van de Pelgrimsmis en het aanschouwen van de zwaaiende Botafumeiro heb ik ervaren als het absolute hoogtepunt van de Camino. Ik was enorm ontroerd.
Het zorgt voor een emotionele ontlading, vaak vergezeld van tranen, een weerspiegeling van de diepe betekenis en impact van de ervaring. Ik heb genoten van iedere stap en ontmoeting.
De Pelgrimsmis markeert de afsluiting van de Camino, een moment van bezinning en dankbaarheid na een bijzondere reis. De Botafumeiro, het grootste wierookvat ter wereld, wordt gebruikt in de Kathedraal van Santiago de Compostela. Oorspronkelijk diende het om de lucht in de kathedraal te zuiveren van onzuiverheden en de geuren van pelgrims, al is het tegenwoordig vooral een indrukwekkende toeristische trekpleister. Of bezoekers de Botafumeiro daadwerkelijk in actie zien, blijft altijd een verrassing, omdat vooraf niet wordt aangekondigd of de ceremonie zal plaatsvinden
In Santiago de Compostela heeft het Nederlands Genootschap van Sint Jacob in het Pelgrimsbureau een eigen onderkomen: de Huiskamer van de Lage Landen. Vrijwilligers ontvangen hier Nederlandstalige pelgrims die in Santiago aankomen en die graag hun verhaal willen delen.
Vergeet vooral niet na het ophalen van de Compostela een bezoek te brengen aan de Huiskamer van de Lage Landen voor een kopje koffie met een koekje en een goed gesprek met de vrijwilligers.
In 2026 hoop ik als vrijwilliger aan de slag te gaan in de Huiskamer van de Lage Landen. Mensen om me heen zeggen vaak: ‘Dat is jou op het lijf geschreven,’ en ik voel dat ook zo. De gedachte alleen al maakt me enthousiast—nu nog hopen dat ik geselecteerd word!
De Camino draait uiteindelijk om jouw eigen pad, jouw eigen ervaring. Het is een reis die zowel fysiek als emotioneel uniek is voor iedereen. Elke stap, elke ontmoeting en elk moment onderweg draagt bij aan jouw persoonlijke verhaal. Misschien is dat juist de magie van de Camino—het gaat niet om de bestemming, maar om alles wat je onderweg leert en ervaart.
Wie na het lezen van dit stukje enthousiast wordt over de Camino, kan de wandelschoenen aantrekken en het avontuur beginnen. Buen Camino!
