‘Het Dorp’ buldert door de installatie van de buren
Wim Sonneveld heeft een mooie jeugd gehad
We zijn weer een generatie verder
En het nostalgisch ideaal blijkt voor kralen te zijn verkocht
Een nieuwe flat op het slagveld waar mijn
recentelijk gekraakte basisschool stond
Ik kan de loopgraven nog zien,
een voor elk trauma
een voor elke persoonlijke grens die ik vandaag de dag nog niet kan verdedigen
Ik word nageroepen op straat, voor het voortzetten van de enige
echte traditie waar deze beerput voor staat
Alles stinkt van afgunst
En ik ben het pispaaltje
De laatste rustplaats van geschiedenis hier is een kijkdoos geworden
voor de wereldburger
’s Nachts staren de wijde ogen van dorpelingen bedwelmd met, en door
Verveling terug naar buiten
