June Squibb speelt een fantastische Eleanor. Een 94-jarige oude dame, die het hart op de tong heeft. Zeker in het begin van de film zorgen haar scherpe opmerkingen voor een luchtige toon. Ze woont in Florida samen met haar beste vriendin Bessie. Nadat Bessie overlijdt, verhuist Eleanor naar haar dochter Lisa en kleinzoon Max in New York. Haar dochter is drukbezet en wil haar het liefst in een verzorgingstehuis plaatsen. In afwachting van een plaats wordt Eleanor naar een Joods cultureel centrum gebracht om daar deel te nemen aan een zangclubje. Door een misverstand komt ze terecht in een gespreksgroep van holocaust-overlevers. Om de gewekte verwachtingen niet te beschamen, vertelt ze het levensverhaal van Bessie. Haar vriendin had ’s nachts nachtmerries en legde uit dat ze in een concentratiekamp had gezeten. Eleanor vertelt dit verhaal voor het gemak alsof ze het zelf heeft meegemaakt. Dat verhaal wordt opgepikt door student journalistiek Nina, die daar een werkstuk over wil maken. Nina heeft net haar moeder verloren en is geraakt over het verhaal van Eleanor. De beiden groeien -voorspelbaar- naar elkaar toe. Dan blijkt de vader Roger van Nina een bekende TV-journalist te zijn en die wil van het levensverhaal van Eleanor een TV-item maken. Zo rolt het balletje eigenlijk tegen de zin van Eleanor steeds verder. Uiteraard komt het uit dat Eleanor niet haar eigen verhaal heeft verteld en wordt zij door iedereen weggezet als bedrieger.
De film gaat over verdriet om het verlies van een naaste en wat dat met je doet. Hoe ieder op zijn eigen manier rouwt en daarbij vaak niet door de omgeving wordt begrepen. Laat staan gesteund. Bessie rouwt om haar moeder en haar broertje, Eleanor rouwt om Bessie, Nina om haar moeder en Roger om zijn vrouw.
De film gaat ook in op bedriegen. Mag je iemand bedriegen. Eleanor rolde een beetje per ongeluk in haar bedrog. In de film wordt dat vergeleken met het verhaal van Jacob en Esau. Een mooie vergelijking.
De film is niet de tearjerker geworden, die je gezien het verhaal zou verwachten. En dat is zowel te danken aan het scenario en het regiedebuut van Scarlett Johansson, als aan het fenomenale spel van June Squibb. Zij speelt een 94-jarige, maar is zelf ondertussen al 96 jaar.
Een mooie film
__________________________________________________________________________________________________
Filmhuis PX : woensdag 25 februari 2026. Deur open: 19:30 – Aanvang film: 20:00
