Einzelganger is de titel van het debuutalbum van Weazul, het alias van nieuw Volendams talent Stanley Plat (24). De nummers zijn niet in een hokje te plaatsen en zijn bijna net zo mysterieus als de maker zelf. Stanley heeft het album opgenomen in totale isolatie in de stad Huissen. Via Zoom bespraken we hoe het album tot stand kwam en komen we meer te weten over de mysterieuze Weazul. 

Yo Stanley, laten we beginnen bij het begin.
Hoe is jouw liefde voor muziek en concerten eigenlijk ontstaan? 

Dit begon bij mijn vader, die mij meenam naar zalen als Bitterzoet, de kleine zaal van Paradiso en Cinetol. Daarvoor was ik alleen grote zalen gewend zoals de immense Ziggo Dome, waar veelal geen sfeer hangt bij optredens. Hier zag ik bijvoorbeeld Kings of Leon, waarbij het overduidelijk is dat het voor hun ondertussen werk is in plaats van dat ze optreden voor hun plezier. Avond aan avond een routineklus in zo’n grote zaal voor zoveel mensen. Ze staan erbij alsof ze elke dag naar een saaie kantoorbaan gaan. Vergelijk dit eens met bands in die kleine zalen die altijd de volle 500% geven. Hier zie je figuren waar je jezelf in zou kunnen verplaatsen en die echt blij zijn dat je komt. Zo zag ik bijvoorbeeld bands als Fat White Family, Thee Oh Sees en The Black Lips. Bands die nummers met drie akkoorden spelen en niet kunnen zingen, maar wel hard kunnen schreeuwen. Zo krijg je het gevoel “Dit kan ik ook. Dit wil ik ook”. Zo bekroop mij het gevoel om ook muzikant te worden. 

Hoe ben je vanuit deze liefde zelf muziek gaan maken? 

Dit kwam wederom vanuit mijn vader. Als laatste “muzikale hoop” van het gezin werd ik op drumles gezet toen ik vijf jaar oud werd. Dit was alleen niet voor mij weggelegd. Op zo’n leeftijd wil je natuurlijk op voetbal met alle andere vijfjarige jongens. Later toen ik een jaar of tien was ging ik op gitaarles, maar hierbij voelde het ook nog als een verplichting. Deze passie moet vanuit jezelf komen. Het kwartje viel toen ik ongeveer veertien was, toen ik vrienden leerden kennen die mijn passie voor muziek deelden. Zo heb ik bijna gelijktijdig met een vriend van mij een gitaar gekocht, zijn we op les gegaan en begonnen we de band Brosjnev. Uiteindelijk ging dit uit elkaar en ben ik solo wat gaan rommelen. 

Kijkende naar jouw invloeden, zoals Thee oh Sees en The Black Lips die je net noemt, wil je zeggen dat dit vooral punk/garagerock bands zijn? 

Absoluut. Hierbij spreekt ook het rommelige, ongepolijste aspect mij aan. In eerste instantie was het mijn bedoeling om tien smerige punk garage nummers te maken voor het album. Ik zat echter in een andere sfeer, de “Einzelganger sfeer”, waardoor er andere muziek uitkwam zoals softe psychedelische popachtige muziek. Dit kun je wel negeren omdat je een punkplaat wilt maken, maar dit zijn toch muzikale ideeën waar je voor moet gaan. Ik heb wel m’n best gedaan om in de sfeer te komen. Zo heb ik een week geluisterd naar The Jesus Lizard, een keiharde punkband, om in die sfeer te komen. Hier kwam mijn plaat ‘The Clouds Keep Coming’ uit voort. Dit is zo’n uiteenlopend contrast, dat ik mezelf nu nog steeds afvraag hoe dat nummer tot stand kwam.  

Misschien dat je bij Goose Hoof hier beter in geslaagd bent, want ik dacht hierbij zelf een Alex Cameron invloed te horen. Zou dat ook kunnen kloppen? 

Klopt! Bij Goose Hoof luisterde ik de hele week Alex Cameron. Ik heb zo voor elk nummer een tijdje een specifieke artiest geluisterd om in die geest het nummer te maken. Zo heb ik ook voor ‘The Smile’ veel geluisterd naar John Maus. Enkel voor het nummer ‘Death of Ego’ heb ik geen referentie gebruikt. Dit was het eerste nummer dat ik heb gemaakt voor het album. Dat nummer is puur Weazul. Sommige luisteraars herkennen hier wel hun eigen invloeden in, en noemen dan Spinvis of Eels bijvoorbeeld. 

Over Eels gesproken: je hebt zelfs een ode gemaakt aan de zanger van Eels, het nummer “Ode to Oliver Everett”. Deze heb je samen met “Eternal Sunlight” uitgebracht na het album. Kun je hier wat over vertellen? 

De muziek van deze EP paste naar mijn mening niet op Einzelganger. Eternal Sunlight is het eerste nummer wat ik ooit heb gemaakt en dit wilde ik ook graag uitbrengen. De ode was bedoeld als ode voor Mark Oliver Everett van Eels, maar ik kwam er daarna pas achter dat er ook een diplomaat is met de naam Oliver Everett. Dus ik heb het nummer nu eigenlijk per ongeluk vernoemd naar een vage diplomaat uit de 18e eeuw, haha. Ik hoop echter dat luisteraars het zullen snappen. Ik heb ook contact proberen te zoeken met Mark Oliver Everett. Mocht hij het nummer dan luisteren en delen, dan levert dit bekendheid op. Zo heb ik ook samples gebruikt van Jim Carrey, in misschien wel de hoop dat hij het ook zou horen en delen. Een e-mailadres vinden wat leidt tot Jim Carrey is echter onmogelijk, maar wie weet krijg ik ooit bericht. En anders maar niet, haha!

Hoe heb je deze samples gevonden en besloten om ze op Einzelganger te zetten? 

Dit komt voort uit het luisteren naar Quasimoto, een alter ego van producer Madlib. Hij gebruikt in zijn nummers veel samples van verschillende stemmen, iets wat ik heel vet vond klinken. Dit wilde ik ook gebruiken in mijn muziek en zo ben ik op sample jacht gegaan door urenlang video’s te kijken op YouTube. Hierbij heb ik alles opgeslagen wat me aansprak. Zo heb ik in ‘Moonlight Moon Monsters’ een sample gebruikt uit een trailer van een sciencefictionfilm uit 1953. De sample in ‘Death of Ego’ komt van Robert Frost. Dit laat de boodschap ook vele malen beter overkomen dan wanneer ik het zing. De samples pasten uiteindelijk ook precies op de muziek, alsof het zo bedoeld was. 

Een duidelijk thema van het album is eenzaamheid. Toch eindigt het album hoopvol met “The Smile”. Is dat nummer bedoeld als licht aan het einde van de tunnel?

The Smile is het laatste nummer dat ik heb gemaakt voor het album en zou zelfs in eerste instantie niet op het album komen. Na het nummer te laten horen aan iemand wist hij mij ervan te overtuigen om het album zo te laten eindigen. Een hoopvolle afsluiter is wel enigszins nodig na het treurige ‘The Clouds Keep Coming’. Hieruit blijkt maar weer dat het goed is om je muziek aan anderen te laten horen. Dit zorgt toch voor nieuwe inzichten. Op het nummer zit een sample waarin de boodschap is hoe mensen over honderd jaar in de toekomst terugkijken naar onze generatie. Hier heb ik bewust natuurgeluiden achter gezet, als statement om ons te laten nadenken over het behoud van het milieu. Ik vond het mooi om het album met die boodschap te eindigen. Hiermee is niet gezegd dat het nummer niet hoopvol is. Ik was bij het maken van het album in eerste instantie wel vrij pessimistisch, maar ik begon na verloop van tijd al meer hoop te krijgen. 

Het thema van isolatie past perfect bij deze tijd. Heb je het album in lockdown gemaakt?

Mijn isolement begon al eerder. Ik deed alvast een warming up wat dat betreft, haha. Dit hoor je wel terug in de muziek. Mijn isolatie was, in tegenstelling tot de lockdown, wel bewust. Het was alleen niet de bedoeling dat het bijna een jaar zou duren. Hierdoor raakte ik een beetje vervreemd met de wereld. Mijn isolement was wel nodig om het album te maken. In een nog te verschijnen nummer refereer ik naar het gedicht “Isolation is a Gift” van Charles Bukowski. Hierin zegt hij dat het beste wat je kunt doen als je een creatief werk uit wilt brengen, is dat je jezelf er voor 200% voor moet geven. Zelfs als dit tot gevolg heeft dat je sociale relaties of de grip op de realiteit even verliest. Ik merk ook aan mezelf dat ik het moeilijk vind om “sociaal zijn” te combineren met creatief bezig zijn. De muziek krijgt op die manier een heel andere sfeer. Ik hoop wel dat ik dit uiteindelijk weet te combineren. 

Ik merk wel dat er een behoorlijke werkethiek in je zit en dat je deze muzikale carrière zeer serieus neemt. 

Dat is zeker waar, ik zie mezelf ook niks anders doen dan muziek maken. Als dit eerste album niet groot wordt, dan moet mijn volgende release gewoon beter worden. Ook geloof ik dat als ik er elke dag aan werk, geen compromissen sluit en erin blijf geloven, dat het uiteindelijk gaat lukken. Al duurt het 40 albums. Ik werk er natuurlijk wel hard aan om mijn muziek bij een zo’n groot mogelijk publiek te krijgen. Hierbij doe ik als beginner momenteel zelf de promotie. Dit begint met social media en mond-tot-mond reclame. Zo blijft het echter lokaal. Daarom heb ik geïnvesteerd in een campagne om mijn muziek te promoten bij verschillende playlistcuratoren. Die investering is echter nog geen zekerheid of jouw muziek ook daadwerkelijk in de playlist komt. Tot nu toe pakt de campagne gelukkig goed uit en staat mijn nummer ‘Death of Ego’ zelfs in een aantal playlists met duizenden volgers. 

Cool! Wil je uiteindelijk ook optreden met je muziek? 

Ik zou dit graag willen. In mijn eentje gaat me dit niet lukken, omdat er te veel instrumenten op het album staan. Ik wil me daarom eerst focussen op mijn tweede album. Hierbij wil ik wel hardere muziek maken, waar ik al een aantal ideeën voor heb. Met een uitgebreid repertoire kan ik ook variatie in mijn setlist brengen mocht ik gaan touren. Zo houd ik het voor mezelf ook leuk. 

Helaas moeten we daar dan nog even op wachten. Is er iets waar we wel binnenkort al naar uit kunnen uitkijken?

Momenteel ben ik bezig met het maken van psychedelische elektronische muziek onder de naam NoWeazul. In eerste instantie wilde ik eigenlijk niet dit soort muziek maken, maar tijdens het maakproces van Einzelganger ging ik dit ter afleiding doen om mijn gedachten op een rijtje te zetten. Dit leidde tot opzetjes, die ik verder heb uitgewerkt tot zes complete nummers. Deze verzameling nummers komt binnenkort uit op de EP “Weazul at the Burrows”. Verder ben ik al begonnen aan het tweede Weazul album, maar dit laat nog wel een tijdje op zich wachten. 

Heb je afsluitend nog iets dat je mee wilt geven aan de lezers?

Je merkt dat door de playlistcultuur waar we nu in verkeren, de connectie die luisteraars hebben met een artiest vervaagt. Dit is wel een verschil met vroeger. Vroeger had je een album waar je niet van wist hoe het zou klinken. Dan bestudeerde je de hoes, wie er allemaal meespeelde op de plaat, en zelfs wie de plaat heeft geproduceerd. Over het algemeen leeft dit niet meer, alleen nog bij een selecte groep liefhebbers. Door het luisteren naar een album verbind je jezelf meer met de muziek. Een album is namelijk net als een boek, waarin elk nummer een hoofdstuk is. Luister daarom albums van het begin tot het einde, zoals de artiest het bedoeld heeft! 

De cover van Weazul’s debuut Einzelganger werd gemaakt door enClaves eigen Donna Schilder

0 Shares:
You May Also Like
Lees verhaal

Lord Huron – ‘Long Lost’

May you live until you die: een indrukwekkende mythevorming rond hun eigen Whispering Pines studio vormde de basis voor het vierde album van Lord Huron.
Lees verhaal

De achtergrond van Jacob D. Edward

Jacob D. Edward is een folky songwriter die over intrigerende, complexe onderwerpen schrijft. Na zijn eerste twee singles, kwam afgelopen vrijdag de nieuwe single van Jacob D. Edward uit: ‘Sincerely, Jacob’. Roy de Smet interviewde hem over de thematiek van zijn nummers, zijn inspiraties en aspiraties.