Vooral het begin van zijn carrière is een dankbaar onderwerp voor biografische films over Bob Dylan. Het is dan ook echt een voorbeeld van an American dream comes true. Beginnend als A Complete Unknown en op eigen kracht, met veel talent en een geweldig doorzettingsvermogen wereldberoemd worden en zelfs als enige liedjesschrijver de Nobelprijs voor de literatuur winnen, is dan ook een formidabele prestatie.
Als onbekende folkzanger uit Minnesota zoekt hij brutaal zijn grote voorbeelden op: Woody Guthrie en Pete Seeger, twee grote namen in de folkwereld. Zij herkennen zijn talent en helpen hem op weg. Dylan wordt populair met zijn op akoestische gitaar en met mondharmonica gespeelde folksongs. Beinvloed door zijn vriendin Suse Rotolo schrijft hij maatschappijkritische teksten, waarmee hij een wereldster wordt. In zijn jeugd speelde hij in bandjes muziek van o.a. Little Richard, Buddy Holly en Gene Vincent. Dylan wilde naar dat geluid van elektrisch versterkte rockmuziek, muzikaal weg uit het akoestische folksong genre. Groepen als The Byrds en Sonny and Cher lieten zien dat Dylansongs prima ook als rocksongs gespeeld konden worden. In de film wordt getoond dat zijn oude traditionele publiek inclusief Pete Seeger dat niet zitten. Op het Newport Folk Festival komt het tot een confrontatie. Dylan speelt keihard elektrisch en het publiek joelt hem uit. Pete Seeger probeert zelfs de elektriciteit te saboteren. Dylan slaat voorgoed een andere weg in. (Pete Seeger geeft een andere interpretatie van zijn acties: hij vond dat het geluid veel te hard stond en daardoor was overstuurd).

De film is de moeite waard, ook voor mensen die Dylan niet echt kennen. Chalamet zet een zeer geloofwaardige Dylan neer. Een zeer getalenteerde, maar ook egocentrische artist, die alles en iedereen opzij zet voor zijn muziek. Dylan wordt niet mooier gemaakt dan hij is. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat zijn songteksten meer indruk maken. In de film worden alle songs gezongen en gespeeld door Chalamet, en dat doet hij heel knap. De songs van Dylan hadden vaak een boodschap; de film weet dat trefzeker over te brengen.
Na de film ben ik weer de eerste albums van Dylan gaan beluisteren. Het is onwaarschijnlijk goed hoe zijn songs nu nog zeggingskracht hebben. Zeker in deze tijd erg toepasselijk.
______________________________________________________________________________________________________
Filmhuis PX : woensdag 29 oktober 2025. Deur open: 19:30 – Aanvang film: 20:00